Federacja Organizacji Kresowych

Co oni czuli tuż przed śmiercią?

Każda Polka i każdy Polak, którzy zostali w tych strasznych latach 1943 i 1944 zamordowani przez nacjonalistów ukraińskich, musieli w jakimś momencie zorientować się, że nic i nikt już ich nie uratuje i muszą tak oni jak i ich dzieci i inni bliscy, zginąć. Przekonali się, że wszyscy o nich zapomnieli: Państwo Polskie, Armia Krajowa, osoby do których należał obowiązek ich chronienia, nawet całe miasta wołyńskie a także wielkie miasto Lwów zapomniały o nich. Teraz mieli już tylko przed sobą dyszących chęcią mordu swych sąsiadów, z którymi żyli przez dziesięciolecia w zgodzie i spokoju. Wiedzieli, że czeka ich jęk mordowanych na ich oczach dzieci, śmierć ich innych bliskich i okrutna śmierć ich samych. A więc Rozpacz, Przerażenie, Męka i Śmierć. Czy tak to było? Czy może inaczej?